I Dette saknet likner ein søndag møter me ein aldrande far, som får slag og mister viktige funksjonar. Gjennom dottera sitt blikk og observasjonar følger me han gjennom sjukeleiet og inn i døden.

Dette er ei skildring av ein far-dotter relasjon, ein far som ein gong var ein omsorgsperson. Roller som skiftar. Sorg og sakn.

"Beina ber deg ikkje lenger. Du klarar ikkje strekket frå senga til badet og vidare til kjøkkenet. Du som hadde skulerekorden i stille høgde, får ikkje venstre foten over terskelen. Du som sykla til andre sida av byen for trekkspeltimar, får ikkje venstre handa over knappane. Men du kan sitere Håvamål, rekne ut kva vekedag 17. mai kom på i 1952 og når påsken kjem."

‍

I Blomar eg har møtt finn ein leikne dikt sprunge ut av eit herbarium, tankerekker sett i gong av blomane sitt namn. Ein veit ikkje på førehand kva blomane vil ein, før ulike personlegdomar og skjebnar veks fram, situasjonar og hendingar, draum og lengt.

‍