I Erlend Skjetnes fjerde diktsamling Råemne leitar far og son etter noko godt i ei verd som kan verke trugande. Faren lyder til krigsnyhende på radioen. Sonen teiknar faren slik at båe armane stikk ut av hovudet. Sonen seier i går om noko som skjedde i fjor. To menneske som held hender, men som samstundes har kvar si hand fri, til å plukke pinnar med.

Skjetne skriv opne og tilgjengelege dikt som foreinar det personlege og kvardagslege med det eksistensielle og allmenne.

«Den vesle handa forsvinn i mi.

Ein dag, må eg vone,

skjer det motsette.»

‍

Det finst ei teikning, frå den tolv år gamle Malins hand, av høgblokka med ei bærtung rogn framom, hausthimmel bak.

Over elleve hundre leilegheiter, og den ikoniske høgblokka i tillegg - dette er Risvollan burettslag i Trondheim. Her flytter to vaksne saman, og Vidar og Malin blir stesysken. Kvardagane faldar seg ut, og slik tomflaskene under vasken hopar seg opp, veks fortida i omfang. No er ungane for lengst vaksne, og Malin er forsvunnen. Om ho verkeleg er daud denne gongen, må det vel vera riktig av Vidar å leite etter ho? Om ho igjen er i fare, er det kanskje endå viktigare?

Svart skissebok er ein raus roman om ei handfull menneske frå Noregs største frittståande burettslag.